Gdy zabłąka się jedna

12 sierpnia 2025 – Wtorek, XIX Tydzień Zwykły

Ewangelia: Mt 18, 1-5.10.12-14

W tym czasie uczniowie przystąpili do Jezusa z zapytaniem: «Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?» On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł: «Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje. Strzeżcie się, żebyście nie gardzili jednym z tych małych. Albowiem powiadam wam: Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego, który jest w niebie. Jak wam się zdaje? Jeśli ktoś posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich, czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej, która się błąka? A jeśli mu się uda ją znaleźć, zaprawdę, powiadam wam: Cieszy się nią bardziej niż dziewięćdziesięcioma dziewięcioma, które się nie zabłąkały. Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby nie zginęło jedno z tych małych».

Rozważanie:

Po ludzku rozumując, rzeczywistość skłania nas do tego pytania. Czy w niebie jest hierarchia ducha? Czy jedni stoją wyżej od innych? Ojcowie Kościoła wskazywali, że o wnętrze trzeba dbać, kształtować je, formować aby wzrastać w tym, co Bóg dał, a więc w łasce wiary, aby ją ugruntować i zakorzenić w sobie. Doświadczenie pokazuje nam, że ciągle się stajemy, ciągle się tworzymy. Zawsze pozostaną dwie drogi, albo w dobrym albo w złym. Troska Jezusa jest uzasadniona, aby nikt na wieczność nie zginął, dlatego troszczy się o tych najmniejszych, o tych, którym najtrudniej odnaleźć drogę.

Owoc słowa:

W modlitwie różańcowej powierzę dziś przez Matkę Bożą, osobę z mojej rodziny, która najbardziej potrzebuje pomocy duchowej i łaski Bożej.