Głupcze! Czy to do nas?

20 października - Poniedziałek XXIX tygodnia

Ewangelia: Łk 12,13-21

Ktoś z tłumu rzekł do Jezusa: Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, żeby się podzielił ze mną spadkiem. Lecz On mu odpowiedział: Człowieku, któż Mię ustanowił sędzią albo rozjemcą nad wami? Powiedział też do nich: Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś opływa [we wszystko], życie jego nie jest zależne od jego mienia. I opowiedział im przypowieść: Pewnemu zamożnemu człowiekowi dobrze obrodziło pole. I rozważał sam w sobie: Co tu począć? Nie mam gdzie pomieścić moich zbiorów. I rzekł: Tak zrobię: zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i tam zgromadzę całe zboże i moje dobra. I powiem sobie: Masz wielkie zasoby dóbr, na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj! Lecz Bóg rzekł do niego: Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował? Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem.

Rozważanie:

Wszystko przemija. Przemijają rzeczy, bo maja swój początek i koniec. To upływ czasu coś niszczy, to żywioły, to sam człowiek. Ludzie też mają swój początek i koniec. To nagle śmierć przychodzi w mocy. I zawsze w sercu ten żal i westchnienie: gdybym wiedział. A gdybyś wiedział? Co mógłbyś zrobić? Co mógłbyś zmienić? Jak zaradzić? Zatrzymasz życie? Głupcze, niesione echem historii, wieków i lat, dni i godzin dochodzi dziś i do nas. Po co to wszystko gromadzić, gdy serce puste i zgłodniałe Boga. Po co o to zabiegać, gdy nie ma człowiek dość wiary? A może w tym jest klucz rozumienia. To może inaczej: czy jesteś gotowy, gdy dziś Pan stanie przed Tobą i zażąda Twojej duszy?

Owoc słowa:

Będę wołał do Pana: od niespodziewanej śmierci zachowaj mnie Panie.