On przyjdzie i powie...

XXII Niedziela zwykła, Rok C -

Ewangelia: Łk 14,1.7-14:

Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili. I opowiedział zaproszonym przypowieść, gdy zauważył, jak sobie pierwsze miejsca wybierali. Tak mówił do nich: Jeśli cię kto zaprosi na ucztę, nie zajmuj pierwszego miejsca, by czasem ktoś znakomitszy od ciebie nie był zaproszony przez niego. Wówczas przyjdzie ten, kto was obu zaprosił, i powie ci: Ustąp temu miejsca; i musiałbyś ze wstydem zająć ostatnie miejsce. Lecz gdy będziesz zaproszony, idź i usiądź na ostatnim miejscu. Wtedy przyjdzie gospodarz i powie ci: Przyjacielu, przesiądź się wyżej; i spotka cię zaszczyt wobec wszystkich współbiesiadników. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony. Do tego zaś, który Go zaprosił, rzekł: Gdy wydajesz obiad albo wieczerzę, nie zapraszaj swoich przyjaciół ani braci, ani krewnych, ani zamożnych sąsiadów, aby cię i oni nawzajem nie zaprosili, i miałbyś odpłatę. Lecz kiedy urządzasz przyjęcie, zaproś ubogich, ułomnych, chromych i niewidomych. A będziesz szczęśliwy, ponieważ nie mają czym tobie się odwdzięczyć; odpłatę bowiem otrzymasz przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych.

Rozważanie

Ludzkie zachowania są przeróżne, wystarczy z uwagą, tak jak Jezus, popatrzeć: kto, gdzie, kiedy, komu, dlaczego. Tendencja na ogół jest by być pierwszym - na zaszczytnym miejscu tego świata. Ambicja jest dobra, jeśli jest właściwie ukierunkowana. A kierunkowskazem jest zawsze dobro dla drugiego. Władza zawsze ludzi kusi, bo daje nieograniczone możliwości zaspokojenia własnych ambicji na szczytach tego świata. Można jednak zrobić wiele dobra i na szczytach. I widzi Jezus to doskonale, przenikliwie i ostrzega nas, że jednak inna jest miara tego świata a inna jest w Bogu. Wartość ma jednak pokora, a więc wybór - paradoksalnie - ostatnie zajęte miejsce ma wartość. Nie jest ono atrakcyjne dla tego świata. Służba nigdy nie jest właściwie doceniana. Często jest pogardzana. Dla Boga ma jednak znaczenie nasze wnętrze, to kim jestem i jaki jestem w sobie. Gdyż ono oświetla moje zewnętrzne działanie. Dlatego, wdzięczność jest bezcenna, a o ileż bardziej w tedy, gdy nie można będąc obdarowanym zrewanżować się obdarowującemu. Cóż możemy dać Bogu? Co możemy oddać, co ofiarować za wszystko, co otrzymaliśmy? A przecież każdy z nas chce być... Z jedną tylko różnica jedni chcą być dla siebie a inni chcą być dla innych. Pragnienie staje się wartością, motywem działania, codziennego bycia, jeśli jest właściwie ukierunkowane.

Pokora, to świadomość kim jestem, jaki jestem, na co mnie stać, co mogę, a czego nie, jaką mam wartość, to świadomość samego siebie, własnych mocy i ograniczeń. Ale przede wszystkim uznanie, że moje Ja nie jest najważniejsze, a istotą życia jest bycie dla drugiego.

Bycie dla siebie - egoizm - skłania zawsze do dążenia za pierwszym miejscem. Dlatego, w świecie tyle dramatów ludzkich, gdy przychodzi zejść z pierwszego miejsca do szeregu i zająć miejsce na końcu. Prawdziwa miłość rezygnuje z siebie. Nagroda nie jest przewidziana tu i teraz. Logika Królestwa Boga czyli tego wszystkiego, co jest w Bogu, oparta jest o wzajemną miłość.

Skania nas Jezus do zastanowienia się dzisiaj: jaka jest moja codzienność, moje życie, moja pokora? A zatem, odpowiedz sam przed sobą, w ciszy własnego serca: czy żyjesz dla nagrody tego świata czy dla nagrody życia wiecznego? Jaki jest twój motyw czynienia dobra?

Owoc słowa:

Rozważę dziś w sercu fragment Syr 3,17-18.20.28-29:

"Synu, z łagodnością wykonuj swe sprawy, a każdy, kto jest prawy, będzie cię miłował. O ile wielki jesteś, o tyle się uniżaj, a znajdziesz łaskę u Pana. Wielka jest bowiem potęga Pana i przez pokornych bywa chwalony. Na chorobę pyszałka nie ma lekarstwa, albowiem nasienie zła w nim zapuściło korzenie. Serce rozumnego rozważa przypowieści, a ucho słuchacza jest pragnieniem mędrca".

Modlitwa:

Wszechmogący Boże spraw aby słowo Chrystusa oczyściło nas z pychy i egoizmu, abyśmy mogli z czystą miłością służyć naszym bliźnim. Amen