Ostatni będą pierwszymi

29 października – Środa XXX tydzień -

Ewangelia: Łk 13,22-30:

Jezus nauczając, szedł przez miasta i wsie i odbywał swą podróż do Jerozolimy. Raz ktoś Go zapytał: Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni? On rzekł do nich: Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie będą mogli. Skoro Pan domu wstanie i drzwi zamknie, wówczas stojąc na dworze, zaczniecie kołatać do drzwi i wołać: Panie, otwórz nam! lecz On wam odpowie: Nie wiem, skąd jesteście. Wtedy zaczniecie mówić: Przecież jadaliśmy i piliśmy z Tobą, i na ulicach naszych nauczałeś. Lecz On rzecze: Powiadam wam, nie wiem, skąd jesteście. Odstąpcie ode Mnie wszyscy dopuszczający się niesprawiedliwości! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba, i wszystkich proroków w królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuconych. Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym. Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, i są pierwsi, którzy będą ostatnimi.

Rozważanie:

Gdzie będę ja? Pierwszy czy ostatni? Przecież nie chcę być wyrzucony precz, nie chcę Panie doświadczać płaczu ani zgrzytania zębów. Całe to doświadczenie, które może przyjść na mnie oddal ode mnie. Chciałbym być całe życie po właściwej stronie, po Twojej stronie Panie, a gdy wstaniesz i drzwi zamkniesz, by się radować Twoją obecnością, by żyć Twoją miłością, byś Ty był moim spełnieniem. Wiem, że drzwi są ciasne, i wielu usiłuje wejść i nie będą mogli, choć zechcą. Ja proszę dziś, nie chcę wchodzić sam, Ty wyjdź po mnie i mnie przeprowadź. Amen.

Owoc słowa:

Pomodlę się Koronką do Bożego Miłosierdzia, bym w życiu odnajdywał nieustannie właściwą drogę.